چند روز پیش توسط یکی ازمسولان کشاورزی شهرستان اهواز بصورت محرمانه دعوت شدم تا در مجمع عمومی سالیانه نظام صنفی کشاورزی به عنوان یکی از اعضای آن تشکل حاضر شوم. این مجمع که در راستای اهداف مدیریت مشارکتی و اطلاع اعضاء از کم وکیف اداره آن و همچنین بررسی احوال و اوضاع کشاورزان قانونا" می بایست بصورت سالیانه برگزار شود؛ پس از سه سال تأخیر قرار شد برای اولین بار تشکیل شود و برای این که تأخیرات دامن سال های بعد را نگیرد مقرر براین شده است تا عملکرد 3ساله آن یکجا  مورد نقد وبررسی صورت بگیرد و در نهایت نحوه مدیریت آن در سال جدید هم به تصویب برسد. محل برگزاری مجمع سالن ورزشی سر پوشید 10000نفری کارگر اهواز است. این سالن کرایه شده بود تا در صورت حضور اعضاء این تشکل بزرگ که گفته می شود تمام کشاورزان شهرستان عضو آن هستند؛ مشکلی به نام کمبود جا حادث نگردد. پس از آنکه انتظار برای تجمع کشاورزان نتیجه ای نداشت جلسه با حدود یک ساعت تآخیر آغاز شد تا به حدود 25 نفر کشاورزی که در گوشه ای از سالن روی سکوی تماشاگران بصورت غریبانه ای کز گرده بودند؛ بسنده شود. کشاورزانی که هر کدام نماینده 500 کشاورز دیگری هستند که در مجمع حضور نداشتند. همان کشاورزانی که دعوت نشده بودند تا مطالباتشان مسموع نگردد و یا صدای اعتراضشان کسی را آزرده خاطر ننماید. با هر تفسیر مراسم با قرائت آیاتی چند از کلام الله آغاز شد. و بلافاصله در چند بند گزارش هیت مدیر بصورت تیتر وار و تبلیغات گونه قرائت گردید و بعد از آن در چند جمله مبسوط بازرس هم بدون اشاره و توجه به مشکلات موجود این تشکیلات 13000 نفری و بدون هیچ آمار و عدد و رقمی آنچه را آتفاق افتاده را بدون قید و شرط تآیید نمود تا خاطر موکلان خود را آرام و امیدوار کند. بعد از این مقرر شد تا جهت تصویب مصوباتی که مسولان سازمان از قبل تدوین کرده بودند و لازم بود توسط کشاورزان تصویب شود تا رویه قانونی به خود بگیرند ؛ کشاورزان با صلوات اعلام نظر کنند. صلواتهایی که قبل از اعلام مصوبات شروع و تا برچیده شدن مجمع بدون وقفه ادامه داشتند. این صلوات فرستادن ها تا آنجا پیش رفت که در اعتراض یکی از کشاورزان که از هم صنفان خود خواست با این صلواتهای بدون حساب وکتاب حقوق خود و دیگران را ضایع نکنند؛ نیز صلواتی بلند فرستاده شد. در این جمع بود که پیرمرد کشاورز می گفت: مگر نشنیدید که خسیس ترین مردم کسی است؛ که صلوات نفرستد. مگر نمی شنوید که از ما می خواهند صلوات بفرستیم. صلوات؛ صلوات؛ ....

در این میان خواسته های بحق و قانونی اعضاء میان صلواتها گم شد. تا این سازمان صنفی همچنان در ریل دیگر تشکلهای کشاورزی این مملکت که 50 سال است با سلام و صلوات مدیریت می شوند و تاکنون هیچ تحول مشهودی از خود به جای نگذاشته اند؛ گام بردارد. تشکلهایی که می شود با مدیریت مشارکتی  در دوره ای از کشاورزی این مملکت که به دوره توسعه منابع انسانی بخش کشاورزی معروف است، کارساز و گره گشا باشند و گرنه در یک کشور در حال توسعه نگاه کردن به کشاورزی فقط از زاویه میزان تولید و بردداشت محصول در هر هکتار برای درک حقیقت کشاورزی آن مملکت به تنهایی کافی نیست. بلکه برای نقد واقعی ارزش وضع موجود که اهمیت آن کمتر از میزان تولید نیست،  مطالعه روابط اجتماعی مستقر در جامعه کشاورزی ضروری به نطر می رسد. چرا که درجه رهایی روابط اجتماعی از قیود رایج در بخش کشاورزی، در کنار کار و سرمایه فقط می تواند به افزایش کارایی و بهره وری و در نتیجه تولید ملی بیانجامد و در غیر این صورت حتی با فراهم شدن تمام عوامل فنی در نهایت حاصل همان آبی است که در هاون کوبانده شده است و نمونه های آن را می توان در گوشه؛ گوشه این استان حاصلخیز به نظاره نشست و به نظر حقیر حتی کوچ دادن آب کارون برای فعالیت کشاورزی در مناطق دیگر ریشه در همین روابط اجتماعی حاکم در کشاورزی دارد. چرا که استان ما علی رغم اینکه در تولیدات کشاورزی همیشه حرف اول را می زند اما.........../بگذریم.